Harrera eta abegi egiteko unea bezala, egoitza baliabidetik irteteko prozesua arreta bereziz zaindu beharko da, eta baliabide bakoitzaren gizarte eta hezkuntza proiektuan jasota egon beharko du.

Irteera planen berri behar besteko aurrerapenaz eman beharko zaie haur eta nerabeei, batik bat baliabidez aldatzen direnean edo adin nagusitasunagatik baliabidetik irteten direnean. Egoera horiek antsietate handia eragiten dute, eta ikerketa askotan, batez ere nerabe nagusiagoei egindakoetan, agerian geratzen da adin nagusitasunera iristean baliabidetik irteteari buruzko informazio falta dagoela. 

Garrantzitsua da helduarorako trantsizio plan bat izatea, hura nerabeekin lantzeko eta trantsizioa bat-bateko hausturarik gabe egiteko. Alde horretatik, bestelako emantzipazio baliabideetan laguntzen dieten pertsona heldu berriekin beharrezko loturak ezarri arte, ziurtatu behar da harremana izan dezaketela tutore ohiekin edo egoitza baliabideetan harreman berezia izan duten beste profesional batzuekin. 

Egoitza harrerako programek jarraipen plan bat izan beharko dute irteeraren ondoren. Hasieran, maiz jarriko dira haiekin harremanetan (adibidez, lehen hilabeteetan hilean behin) eta, denbora igaro ahala, denbora tarte zabalagoetan, haien egoera egiaztatzeko eta, behar izanez gero, laguntza edo orientazioa eskaini ahal izateko.  

Urtarrilaren 15eko 1/1996 Lege Organikoak ezartzen duenez, 16 eta 18 urte bitarteko nerabeek laguntzak eta prestakuntza jaso behar dituzte bizimodu independenterako trantsizioa prestatzeko. Egoitza harrerako baliabide guztiek adin horietarako bizitza independenterako trebetasunak prestatzeko teknika edo programa espezifikoak izan beharko dituzte, nahiz eta emantzipazio baliabide espezifikoak ez izan. 

Baliabideen arteko trantsizioa, egoitza harreratik emantzipazioan espezializatutako harrerara, edo hemezortzi urtetik gorako laguntza programetara, ahalik eta koordinazio handienarekin egingo da, eta ezarritako loturei eustea erraztuko da, gazteek hala nahi badute.